Met naald en draad ook al doet het zeer, ik blijf een Zeeuw of op het gemakje. Maar hiermee is de vraag hoe gaat het ermee nog niet afgedaan. Er zijn weinig tot geen mensen die deze vraag oprecht en beknopt kunnen beantwoorden. (zelfs geen chronisch zieken) Het andere punt is wat is de waarde van de vraag en is het wenselijk om al je leed aan deze kapstok op te hangen. Of bestel je een Hoegaarden, koffie en Beugel. Waar ik merkwaardig niet van mijn Hoegaarden genoot vertelde de man links van mij aan de bar dat zijn rotweiler was overleden terwijl the Strokes hun ding op de achtergrond deden. Zaterdag middagen kunnen zwaar vallen op een nuchtere maag op momenten dat je het even zelf moet gaan uitzoeken. Max. één krat Tuborg en vandaag schenken we niet maar dat café moet ik nog tegen komen.
Bedankt voor het lezen, de vink
( in gedachtenis van Paula en Vincent 14’3’2010 (RIP)
